Macisvenda tot Doha

VI in Qatar

Boven Egypte, 3 uur in de middag:

Terwijl mijn lief een heerlijke Godiva-bonbon in mijn mond stopt, mijmer ik over de laatste dagen voor ons vertrek. Het waren een beetje vreemde dagen. Ontspannen, want we waren ruim op tijd klaar met alles, maar ook spannend, want net voor vertrek mocht ik een fout van de Nederlandse bank richting Spaanse fiscus gaan verklaren en dat heeft ons best kopzorgen gekost. Kort gezegd was er inkomen doorgegeven wat ik heb helemaal niet heb gehad (rente in plaats van een verkochte obligatie) en dat ook nog eens drie keer dezelfde in plaats van één keer. Als er daadwerkelijk belasting over betaald had moeten worden, had het ons meer gekost dan deze hele reis naar verweggistan. De Rabobank schreef een excuusbrief, nadat ze lang hebben moeten zoeken waar de fout zat, de Spaanse gestor liet het boekhoudkantoor een verklaring schrijven en het hele spul met bewijsvoering werd beëdigd vertaald. En ik zei de gek mocht het, met steun van mijn maatje, allemaal in het Spaans gaan uitleggen bij de dame en heer in Murcia. Zwaar examen, dat kan ik jullie wel vertellen, maar toch geslaagd.

Vreemd was het ook wel dat wij voor het gevoel van veel mensen niet alleen het land uitgaan, maar ook wel héél ver weg. Vooral Spaanse vrienden kwamen massaal afscheid nemen en we hebben ook nog spulletjes mee voor ons buurmeisje Laura, dat met haar vriendin voor acht maanden naar Sydney is. Mama Caty is erg blij dat wij even gaan kijken hoe het met haar meisje gaat, al duurt het een maand voor we haar zullen zien. De laatste avond voor vertrek brachten we door met onze maatjes Anneke en Marien en met Cock en Nel. Gezelligheid kent geen tijd, maar toch waren wij als eersten weg. Zoenen, dag, tot snel en geniet ervan! Zo kregen we ook heel erg veel berichtjes op Facebook en het blog, evenals WhatsAppjes. Lang geleden dat het zo bijzonder was dat wij op reis gingen. Naar Amerika viel het niet meer op, op een gegeven moment.

Na gisteren thuis de boel de boel te hebben gelaten, reden we op ons gemakje naar Madrid. We verlieten een bewolkte Región de Murcia en hoe verder we in het binnenland kwamen, hoe mooier het weer werd. Precies om 2 uur stonden we voor het Hilton Madrid Airport Hotel, waar we voor zes weken een mooi plekje hebben geboekt in de parkeergarage voor ons Droppie en waar wij een nachtje hebben geslapen. O ja, en heerlijk geluncht en geweldig gedineerd. Slapen was wat minder, met name vanwege de gezonde spanning en de wat harde (waar niet in Spanje?) bedden. Om vier uur vanmorgen waren we klaarwakker en besloot ik maar te gaan douchen en een lekker kopje thee te zetten. Tenslotte gaat de klok vandaag voor ons twee uur vooruit en morgen nog veel meer, dus we kunnen maar vast mee gaan bewegen met de tijd. En zo stonden we om net voor zes uur keurig op tijd bij de shuttlebus die ons en nog heel wat anderen naar Adolfo Suarez Madrid Barajas Aeropuerto bracht. Mooi bus trouwens, een hele moderne Mercedes Sprinter, twintigpersoons kwijlbakkie voor mijn mannetje.

Het blijkt een enorm vliegveld te zijn. De afstanden tussen de terminals zijn gigantisch en we rijden zelfs nog een stuk over de snelweg van het ene deel naar het andere. Terminal 4 is de internationale terminal voor de intercontinentale vluchten. We checken heel vlotjes in bij Qatar Airways, waarbij het personeel met name van alliantie-partner Iberia is. We horen dat onze koffers voor Qatar worden doorgelabeld, dus daar hebben we geen omkijken meer naar. Bij security mogen de VIP-pers (daar horen wij als business class reizigers bij) door een aparte ruimte. Super geregeld hier allemaal. We zien achter de douane heel veel winkels, maar besluiten het shoppen voor Doha te bewaren, tenslotte moeten we daar zes uur doden. Een treintje brengt ons naar terminal 4S en daar vinden we al snel de ´sala VIP´ van Iberia. Het hele vliegveld straalt rust en overzicht uit en we zijn zeer tevreden.

Op vertoon van onze uitnodigingen van Qatar worden we van harte welkom geheten en kunnen we aan de koffie met wat zoete hapjes. We hebben internet, lezen wat reacties en nemen de ochtendkranten online door. Raar hoor, zit je op een Spaans vliegveld te lezen dat onze eigen KLM in zwaar weer zit. De koninklijke trots, door Fransen meegesleurd in de ellende. Jammer, jammer, erg benieuwd hoe dat af gaat lopen. In La Verdad, onze Murciaanse krant, lees ik dat er in Jumilla een verdachte van ebola is en dat de man inmiddels is opgenomen in Murcia. Uit Mali, verkouden, koorts, overgeven. Hoe groot is de kans? Wel heel dichtbij, maar ik geloof het nog niet zo.

En dan is het zover: we gaan vliegen! Als twee renpaarden staan we te trappelen om aan boord te mogen. Nou, eigenlijk staat er al een hele lange rij klaar om te boarden, maar zijn wij de eersten die ons melden in de VIP-track en dus ook de eersten die het toestel in mogen. Zeer tevreden inspecteren we onze plaatsen. Tjonge, de beste business class die we tot nu toe hadden was die van American Airlines in 2010 naar Miami, maar deze is nog veel ruimer. We hebben heerlijke brede stoelen. Beenruimte? Ik kan gewoon uitgestrekt liggen en hou dan nog een halve meter over. De schermen in de stoelen voor ons zijn 19 inch, bijna televisies en de stoelen kunnen volledig plat. Er staan keurig gekoelde flesjes water in koelvakjes tussen ons in en natuurlijk zijn er kussentjes, dekens, vliegtuigsokken en een setje met lippenbalsam, parfum en handcreme. Op het toilet vind ik later tandenborstels en tandpasta in mooie pakketjes, alsmede scheersetjes voor het manvolk.

De catering is beter dan in menig restaurant. We krijgen een welkomstdrankje naar keuze, waarbij ik erg verrast ben door de lekkere lemon-muntsmaak. Minpuntje: geen nootjes 🙂 Als we nog maar net zitten, zo rond half tien al, komt de stewardess, die zich trouwens keurig met naam voorstelde als onze gastvrouw vandaag, al met de menukaart voor de lunch. Op mijn vraag hoe laat dat gaat gebeuren, vertelt ze dat we meteen na het opstijgen al aan de warme hap gaan. Mijn systeem raakt er even danig van in de war, gewend als wij zijn aan zo rond de klok van twee uur in de middag lunchen. Maar dan beseffen we dat onze klok een uur is terug gegaan en dat het tijdverschil met Doha dus nu twee uur is. Eer we aan het hoofdgerecht zitten, is het rond half één en dat is een hele normale tijd om te lunchen in de meeste landen. Ach, we passen ons aan, go with the flow, het zal wel vaker moeten de komende dagen. Eigenlijk is het wel fijn, want ik voel de gemiste uurtjes slaap en kan niet wachten op de siësta 🙂

Het gaat er sjiek aan toe. Witte tafelkleedjes, gesteven linnen servetten zo groot als een theedoek en mooie porseleinen peper- en zoutvaatjes, echte boter en een schaaltje met harde broodjes worden als eerste gebracht. Er is een keuzemenu, maar Albert en ik gaan (net als gisterenavond trouwens) voor hetzelfde en zo beginnen we met brocolli-aardappelsoep. Als hoofdgerecht kregen we een spies van spicy lemon chicken op een bedje van risotto. Oef, echt pittig, maar wel erg lekker! Toe had Albert zijn bekende kaasplankje en ik een friszuur appeltaartje. Albert was wel heel stoer met een glas witte wijn zo vroeg in de ochtend, maar het smaakte hem best.

Na het eten zijn de luiken dichtgegaan, zowel die voor de ramen als die van de meeste mensen om ons heen. Albert heeft volgens mij niet eens zo lang geslapen, want die leest inmiddels het boek van ´Gijp´, maar ik heb nog aardig gerelaxt. Via het entertainmentsysteem van Qatar ben ik lekker weg gedut op de muziek van Frank Sinatra. Jeugdsentiment, want in mijn Fiatje 127, waar ik als jonkie in rond toerde, heb ik zijn muziek volledig grijsgedraaid en ik kan het nog steeds erg waarderen. Inmiddels zijn we dus weer wakker. Ik heb nog niet echt zin in de films die we gedownload hebben en ook niet in die op het scherm voor me. Misschien ga ik wat muziek luisteren nog of wat lezen. Niks moet, alles mag en dat is ook weleens lekker. Op de vluchtinformatieschermen zie ik dat we inmiddels boven Egypte zitten, bijna bij het Suezkanaal en dat we nog dik 2 uur te gaan hebben op deze vlucht. Makkie!

Ik kom trouwens nog even terug op onze keus om zelf naar Madrid te gaan, want diverse lieve mensen hebben ons aangeboden ons te brengen. Maar dat betekent dus 4 uur heen, 4 uur terug, dubbele brandstofkosten en dat over zes weken weer. Het is gewoon goedkoper en praktischer om de auto in Madrid te laten en we zijn vrij om te gaan en te staan waar we willen. Toch was het wel vreemd dat je zo´n eind moet rijden om op vakantie te gaan, als je gewend bent even zo naar Schiphol te rijden. Het alternatief was echter Barcelona en dat is 5 uur voor ons. Spanje is toch ook een enorm land hoor. Maar wat is het mooi, we hebben weer genoten onderweg!

Voor nu, tot straks, tot Doha!

Doha, kwart over 7:

VI in Qatar

 

Inmiddels zijn we veilig en wel geland en kunnen we zeggen dat Qatar Airways echt zijn goede naam heeft waargemaakt. Om nog maar niet te spreken over de ontvangst op het imposante, prachtige, moderne vliegveld, waar ik straks zeker nog even een rondje winkels ga doen. Maar eerst de business class lounge gezocht voor een lekkere frisse douche, schone kleren en kop koffie met wat erbij. Het is een lounge die groter is dan het hele vliegveld van Alicante en er is een zee van ruimte met overal zitjes, internethoekjes en waar je ook kijkt koffiebarretjes. En alles gratis natuurlijk. Er zijn een paar restaurants, maar ik denk dat wij voorlopig geen honger meer hebben. In het vliegtuig heeft Albert zijn tweede kaasplankje op en ik heb een paar zeer smakelijke pasteitjes gekregen.

Albert heeft het werelds hier. Afgelopen weekend was het vloeken en tieren, omdat ze zijn geliefde Voetbal International niet meer in Spanje vertoonden via Uitzending Gemist. Geen rechten voor uitzending in het buitenland en dat gebeurt met steeds meer programma´s. Sherlock Ikke dus weer aan het zoeken naar een omweg en die hebben we nu via een abonnementje van een paar euro per maand op een Nederlandse server. Dus zit meneer hier prinsheerlijk op z´n iPad de aflevering van maandagavond te kijken en kan hij straks in Australië gewoon zijn uurtjes vullen met Nederlandse televisie als hij zich verveelt (en we goed WIFI hebben). De techniek staat voor niks meer.

Het is hier even een soort mobiele werkplaats, alle apparaten liggen aan de oplader, hoewel dat ook wel in het vliegtuig kan. Onze volgende vlucht gaat pas over een uurtje over 4,5 uur, maar wij vermaken ons hier vast wel. Een wereld apart met al die mannen in witte lange jurken, maar het heeft wel wat! Ik ga eens wat foto´s zoeken van de afgelopen dagen en een klein stukje Spaans schrijven voor de amigos in het dorp. See you all soon!

Advertenties

24 reacties op Macisvenda tot Doha

  1. Pingback: Jawel, we zijn in Doha | DOWN UNDER 2014

  2. obbe zegt:

    Erg leuk om te lezen, klinkt als een goede start! Heel veel plezier nog, ook namens Loes natuurlijk.

    • Bep littig zegt:

      Ik ga ook jullie reis lekker meegenieten jullie kunnen t zo heerlijk vertellen dat je t eigenlijk meebeleefd.Ik wens jullie een topreis en vakantie toe gr Bep littig

  3. Ria Reumers zegt:

    De start is al gegaan lees ik. Ben benieuwd naar de hele reis.
    Enjoy!

  4. Ingrid en Cor zegt:

    Leuk om te lezen en om op het autootje te klikken om te zien waar Doha ligt, ik had geen idee! Goede reis verder en groetjes.van ons!

  5. Jolanda zegt:

    Klinkt als lekker relaxen.
    Onze zoon en schoondochter zijn zoals je weet net terug uit Australie en die vonden het internet en Wifi niet echt goed. Slecht of geen bereik Ik hoop dat het in het zuiden van Australie beter is.

  6. Trees zegt:

    Leuk om je eerste blog van op vakantie te lezen.Er zullen er nog veel volgen,maar het begin is goed Monique.We kijken al uit naar de volgende.xx

  7. Karin zegt:

    Jeeh meid wat kan jij leuk schrijven. Heerlijk boek zo en goed te volgen. Wij wensen jullie uiteraard ook een hele fijne vakantie toe. Kijk uit naar je verhalen die gaan komen. Doe Appie de groetjes en een dikke knuf van ons hier uit Maasland.

  8. Ton zegt:

    Lezen over reizen is bijna net zo leuk als zelf op pad gaan. Ben blij met jullie abonnement. Met groeten Ton

  9. Lex zegt:

    Geweldige impressie van de start van de reis. Met veel plezier gelezen. Het lijkt net of ik meereis ( kijkend door het gordijntje naar de businessclas). Bon voyage!

  10. A3ana zegt:

    Heerlijk weer om je te lezen. Wat een prachtig begin. Vaak komt er een glimlach op mijn gezicht hoe je het verteld. Heb je nog een overnachting onder weg in een hotel of zijn de stoelen lekker om te slapen?

  11. Lex zegt:

    Geweldig geïllustreerd verhaal. Het lijkt net of ik met jullie meereis. Ik kijk natuurlijk door het gordijntje naar de businessclass. Veel plezier samen en Bon voyage!

  12. Teunie van Wijk zegt:

    Heel,leuk om jullie zo te volgen! En wat schrijf je het leuk!

  13. Manon zegt:

    Nou dat ziet er allemaal heel goed uit! Een fijn begin van jullie vakantie! Goeie reis verder!!

  14. Jan&Annie zegt:

    Das lekker relaxt reizen; prettige voortzetting van de reis!
    Wacht wel op foto van Albert in z’n jurk!

  15. Gea Mensing zegt:

    Geweldig. Ik geniet met jullie mee.

  16. Monique visser zegt:

    Zo leuk om mee te lezen, voel de spanning terug van mijn eigen reis geweldig geschreven. Fijne reis verder.

  17. Marian zegt:

    Hallo,nou de start is al goed ,dan zal de rest ook vast goed,goede vlucht verder

  18. Ans zegt:

    Klinkt allemaal kei goed hoor, fijn om zo in de watten te worden gelegd 😋

  19. Jan & Anita zegt:

    Zo is reizen wel een bijzonder aangenaam begin van jullie avontuur. Enjoy!!!!!!

Jullie reacties zijn zeer welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s