Helemaal in mijn Kangaroo-elementje

Spelende zeehonden

Spelende zeehonden (zoek!)

Ik ben hier echt helemaal in mijn element, op Kangaroo Island. En niet alleen omdat we vandaag echt wel wat ´roes´ hebben gezien, maar gewoon omdat het me best bevalt, dat hele reizen zo door Australië. (Dit schreef ik net voor mijn dipje, waarover later!)

Allereerst de ruimte, enorm, gigantisch en soms wat te veel van het goede, als we denken iets ´wel even´ te gaan bekijken. Maar toch, mijlenvol natuur en niemand om je heen, je moet ervan houden, maar wij kunnen het allebei heel erg waarderen. Ook zoiets ja, als ik mezelf mijlen zie schrijven, ze rekenen hier gewoon in kilometers en ik betrap mezelf erop dat ik vaak denk in mijlen en uitdrukkingen met mijlen. Dat zit er toch blijkbaar wel ingebakken na die acht reizen door Amerika.

Het grappige is dat dingen hier weer nieuw zijn. Ik schreef eens een blog met de titel ´De verbazing voorbij´, toen wij voor de zoveelste keer met de camper door Amerika trokken en anderen die bij ons waren zich nog verbaasden over dingen die wij niet eens meer zagen. Hier verbazen wij ons weer over andere gewoontes en praktische zaken. Zo kan je hier de stekker in het stopcontact steken, maar je moet om dat ook werkend te krijgen altijd het knopje boven het stopcontact ook nog aanzetten. Grappig vind ik zoiets! Dat op het toilet de knop voor het doorspoelen na de grote beurt rechts zit, terwijl die bij ons altijd links ziet. En dat, wat we al eerder zeiden, je bijna overal eerst drinken uit de koeling haalt, dan je eten bestelt en afrekent en dan pas gaat eten. En zo zijn er zoveel dingen toch anders dan we gewend waren, dat je je echt in een ander land voelt. Maar dat je je dan weer overal in het Engels kan redden is wel weer prettig.

Hier op het eiland merk je amper dat er toeristen zijn, zo groot is het. Je ziet het aan de huurcampers, de grappig beschilderde busjes van de jongelui die hier rondtrekken en de altijd toch wel ergens aanwezige Japanners. Maar op dit eiland wonen maar 4800 mensen en in oppervlakte is het ongeveer 1/8 deel van heel Nederland. Ter vergelijk: stel je Nederland voor met zo´n 38.000 inwoners. Wat een ruimte zou je dan hebben! Nou, dat hebben ze hier. Overal!

 

Zelfs wij hebben veel ruimte, een heel huis voor onszelf. En dan komen we op een ander punt. Want mijn grootste angst voor deze reis was dat ik me niet prettig zou voelen zonder camper. De camper voelde altijd als mijn huisje, mijn eigen ding, waar ik lekker alles in kasten kon proppen en niet uit de koffer hoefde leven. En dat toilet aan boord natuurlijk. Maar hoe lekker vind ik het nu, steeds weer een ander plekje ontdekken, alle kleding vrij aardig georganiseerd in de grote tas en mee naar binnen waar we langer dan twee nachten zijn en anders gewoon een klein koffertje maken met wat er nodig is. Laptop, camera´s,  iPads en iPhones gaan altijd mee, net als de tas met de toilettassen en wat ondergoed en verder kan je alles uit de auto pakken wat je nodig hebt, want die staat gewoon voor de deur. Misschien straks niet in Adelaide en Sydney, waar we weer in echte hotels zitten, maar dat komt vast ook goed. Hier heb ik gewoon een hele goed uitgeruste keuken, staat de kip in oven, heb ik vanmorgen pancakes gebakken en ook alle kleding is weer schoon in de tas. Lekker trutten in ons eigen huis. O ja, toilet onderweg nog niet gemist, want overal zijn openbare toiletten, al heb ik onderweg wel al twee keer op het dorpeltje van de auto tussen twee deuren gehangen hoor (ha, eerlijk duurt het langst).

Toch maar even vertellen wat we gedaan hebben hier. Gisteren gingen we eerst naar het visitor center hier in het dorp om een kaart van het eiland te halen en te vragen wat we niet mogen missen. Naast de kaart kregen we ook goed advies van een in Nederland geboren jongedame, die we een souveniertje gaven als bedankje. Op naar Kingscote, omdat dat stadje het centrum van het eiland moet vormen. Nou, veel was er niet aan hoor … maar Albert heeft wel twee nieuwe t-shirts gescoord. Van daar naar Flinders Chase National Park blijkt maar liefst dik 100 kilometer … dit eiland is veel groter dan we hadden ingeschat. We rijden de lange weg dwars over het eiland en op stukken is dat best heel saai, geven we eerlijk toe. En maar zoeken naar die kangaroe. Never nooit niet hè? Enfin, aangekomen bij het bezoekerscentrum van het eiland zien we buiten al een koala in de boom hangen, dus iets hebben we al weer gezien. We nemen er een smakelijke hamburger in het café, waar het best gezellig is.

Dan op naar de punt van het eiland naar Cap de Coedic, waar we via een lange boardwalk die behoorlijk steil naar beneden loopt uiteindelijk uitkomen bij Admiral´s Arch. We vermaken ons geweldig daar. Overal liggen, spelen, duiken, zonnen en rollen New Zealand seals, zeehonden die hier met hun hele kolonie zijn neergestreken. Zo leuk om te zien! Bij ons in Penneshaw zijn ze er minder blij mee, want juist deze dieren hebben de pinguïns verjaagd die hier jarenlang elke avond het strand opkwamen. Jammer, want dat hadden we graag gezien en het is recht bij ons voor de deur. Het Penguincentrum hier is dan ook officieel gesloten.

Onze volgende stop is Weir Cove´s Store House, waar vroeger de schepen boodschappen brachten voor de vuurtorenwachter, totdat er een veerbootverbinding met het vasteland kwam. De vuurtoren vormt een markant punt in het landschap, maar we zijn vooral verrast door de mooie blauwe baai waar een rode boot ligt. Prachtig! Bij Remarkable Rock draaien we om als we een bus toeristen voor ons zien. Het is inmiddels 34 graden geworden en er staat zo´n harde wind, dat je bijna gezandstraald wordt. We geloven het wel.

En dan begint de lange weg terug naar Penneshaw. We rijden weer tussen de eindeloze rijen groene struiken en lage bomen, tot we ineens in een weiland een paar kanaries zien. We besluiten nog een stuk binnendoor te gaan over de achterwegen, maar weer levert dit wel prachtige plaatjes op, maar geen roes.  Als we zo rond zes uur terug zijn in Pennenhaw is de pijp helemaal leeg. We hebben dik 350 kilometer gereden vandaag en besluiten het morgen maar eens wat rustiger aan te doen.

En zo begon vandaag de dag rustig met lekkere pancakes, beetje tutten en boodschappen doen in het dorp (want morgenavond krijgen we Ian en Realene te eten). Ik klets via Messenger een tijdje met mijn vriendinnetje Elisabeth in Macisvenda, die zorgt voor huis, haard en de post. Leuk, de trouwkaart van Karly en Johnny is er. Zij trouwens op oudjaarsdag in Chowchilla. O my … nee, we gaan echt niet.

Tegen 12 uur besluiten we toch een stukje te gaan rijden, maar wel op ons eigen stuk van het eiland. We rijden naar Cape Willoughby en dan eindelijk zien we onderweg een kangoeroe vrolijk weghupsen. Te laat voor een foto, maar even verder worden we beloond met een stelletje wat heel rustig blijft zitten en blijkbaar ons net zo interessant vindt als wij hen. We maken foto´s vanuit de auto en helemaal scherp zijn ze niet, maar we durven hun rust niet te verstoren met het risico dat ze weghupsen, want die andere ging heel snel heel ver weg!

Als we bij de vuurtoren aankomen, zien we tot onze verrassing een café. We leggen aan en in een adembenemend mooie omgeving genieten we van brochettes met tomaat en feta en de andere met bacon en champignons. Ik bezwijk nog voor een toetje van appel en rabarber wat ik mijn buurvrouw zie eten. Zo gezellig, allemaal locals die elkaar blijkbaar hier treffen. We genieten weer volop. Als we terugrijden zien we al snel nog een luie kangoeroe, die zich geduldig laat fotograferen. Dag kan niet meer stuk!

Ondertussen zijn we een paar uur verder. Albert vermaakt zich met TV-series die nog van voor mijn tijd zijn. Zelfs Bonanza en Get Smart wordt hier nog uitgezonden. Valt me echt mee dat internet niet via rooksignalen gaat 🙂 Weet je wat? Ik ga kijken of ik nog wat foto´s door de pijplijn kan duwen!

O ja, en toen kreeg ik dat dipje. De kip was niet droog genoeg, dus moest terug in de oven, terwijl het knoflookbrood al klaar was. Er zijn maar twee theedoeken, geen afwaskwastje en geen haakjes om dingen op te hangen en ik kan geen vleesvork vinden. Kleine ergernissen worden groot verdriet en ineens heimwee als je dan ook nog je hand verbrandt aan een ovenrek. Boos, verdrietig en een loopneus. En nog steeds elke dag pijnstillers voor dat rotplekje in mijn rug wat maar blijft opspelen.

Gelukkig heeft Albert die k*toven schoongemaakt, zitten de handdoeken en theedoeken in de wasmachine, doet mijn hand geen pijn meer en moet ik met die rug maar even blijven aantobben. Zo weer een pilletje erin. Dipje weer over, heimwee ook. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, zo´n vakantie, maar dat is het thuis ook niet altijd 🙂

 

Advertenties

13 reacties op Helemaal in mijn Kangaroo-elementje

  1. Pingback: Monique in haar element en met een dipje | DOWN UNDER 2014

  2. Ans zegt:

    Mooi verhaal, prachtige foto’s en eindelijk die Kangaroos, weg met die dip, hoe makkelijk kan t allemaal nog goed komen 😄

  3. Mia zegt:

    Goede middag vanuit een zonnig Brabants dorpje.Wat een verhalen weer over jullie mooie vacantie daar.Ik geniet iedere keer maar weer van de verslagen en de mooie fotos ,zo kan ik ook mee genieten van dat mooie land.Lieve groetjes en tot een volgende keer met al dat moois…

  4. Inge zegt:

    Ben zo blij dat ik met jullie mag mee genieten! Fijn, als je zelf geen (grote) reizen meer kunt maken. En och, die dipjes zijn gelukkig gauw weer over.

  5. A3ana zegt:

    Ooooh die plek dat je door de rots heen kijkt, wat vond ik dat mooi. Alleen hadden wij 12 graden en een gure wind. Mooi huis maar in bad douchen? Dat is minder. Wel goede stoelen en bed zag ik.
    Haha, geen paniek Monique over het mis grijpen van dingen, je rug is vervelender. Laat je niet gek maken door een kippetje. Spuit uit die bus voor Alberts spieren ook maar op je rug.
    Heerlijk alles zo te lezen en bekende plekken tegen te komen. Volgens mij zijn er op het eiland ook nog pinquins (voor Albert paguinen) te zien hoor. Weet alleen niet of ik ze daar gezien heb of in Afrika, ach, wat scheelt het???

  6. Trees zegt:

    Wat heb je weer mooi geschreven Monique,het voelt soms een beetje alsof we mee zijn op reis.We worden meegenomen op jullie vakantie,aan de hand van de foto’s en de mooie verhalen.Toppie ga zo door xx

  7. Ingrid zegt:

    Mooie verslag en foto’s! Thanks!

  8. Hanneke Gardenier zegt:

    Hier is het grijzig, ca.10 graden nu en vroeg, maar ik heb al een gezellig stuk met jullie gereisd. Heerlijk zo !

Jullie reacties zijn zeer welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s